UV-, blauwlicht- en fotochrome glazen testen

Het korte antwoord

Aan de balie test u glazen met twee soorten instrumenten. Een transmissiemeter zet een getal op hoeveel licht een glas doorlaat bij een opgegeven golflengte: de CP-18B meet 400 nm, 430 nm, 465 nm en het zichtbare gebied. Een demonstratietoestel zoals de CP-18C laat de klant UV-blokkering of het donker worden van een fotochroom glas zien, zonder getal. Voor een meting maakt u het glas schoon, controleert u de meter op een helder glas, legt u het glas vlak op de sensor en noemt u bij elk getal de golflengte. Beschrijf blauwlichtresultaten als transmissie, niet als gezondheidsvoordeel.

Wat elke test u vertelt

Elke glastest beantwoordt één nauwe vraag. Kies het instrument op basis van de vraag en rek het antwoord niet verder op.

1. 400 nm: de violette rand van het zichtbare gebied, en het getal waarop de meeste UV400-claims rusten.
2. 430 nm: een blauwlichtmeting.
3. 465 nm: een tweede blauwlichtmeting.
4. Zichtbaar licht, 380–760 nm: hoeveel van het zichtbare licht het glas doorlaat, en dus hoe donker of helder het glas in het geheel is.
5. Lichtbron van een transmissiemeter, met bekende golflengten.
6. Het glas, vlak en gecentreerd boven het venster.
7. Sensor: de meter geeft het deel van het licht dat hem bereikt, in procenten.
8. UV-bron van een demonstratietoestel.
9. Helder glas: geen zichtbare verandering onder UV.
10. Fotochroom glas: wordt donker onder UV.

Een transmissiemeting doen

1. Controleer eerst de meter. Meet aan het begin van de dag een helder, onbehandeld glas en controleer of de waarde klopt.
2. Maak het glas schoon. Vingerafdrukken en stof verlagen de meting.
3. Leg het glas vlak en gecentreerd op het sensorvenster. De CP-18B meet vlakken tot 1 mm doorsnede, dus ook een klein proefstukje.
4. Lees elke waarde af: violet bij 400 nm, blauw bij 430 en 465 nm, en zichtbare transmissie.
5. Vergelijk naast elkaar. Wilt u de klant het verschil laten zien, meet dan zijn huidige glas en het nieuwe op dezelfde manier, direct na elkaar.
6. Noteer de golflengte bij het getal, bijvoorbeeld “2% bij 400 nm”, niet alleen “UV400”.

De opgegeven nauwkeurigheid van de CP-18B, ±2 bij een resolutie van 1%, geldt voor kleurloze, homogene materialen tussen 0 en 90% transmissie. Op gekleurde, verlopende of fotochrome glazen geeft hij ook een waarde, maar beschouw die als indicatief.

Een fotochrome demonstratie geven

Binnen is er bijna geen UV, dus een balietester met een eigen UV-bron is de praktische manier om een fotochroom glas te laten zien voordat de klant koopt.

1. Houd een fotochroom proefglas en een helder glas bij de balie.
2. Leg eerst het heldere glas onder de UV-bron en daarna het fotochrome glas, zodat de klant de verandering ziet.
3. Leg uit wat de uitkomst beïnvloedt: de hoeveelheid UV, de temperatuur en het glasmateriaal. Glazen worden donkerder in de kou en minder donker in de warmte.
4. Noem de auto. Voorruiten houden het meeste UV tegen, dus de meeste fotochrome glazen worden achter een voorruit maar een beetje donker.
5. Laat het glas weer ophelderen voor de volgende demonstratie. Glasfabrikanten geven de ophelderingstijd op bij kamertemperatuur, rond 23 °C.

Een demonstratie laat zien dat een glas een deel van het UV tegenhoudt. Het bewijst geen UV400-classificatie; gebruik voor een getal een transmissiemeter en noem de golflengte.

De uitkomst uitleggen

• UV: zeg wat u hebt gemeten, bijvoorbeeld “dit glas laat 1% door bij 400 nm”. “UV400” wordt door verschillende bronnen anders gedefinieerd, sommige bij 400 nm en andere bij 380 of 395 nm, en normen voor zonnebrillen hanteren eigen grenzen. Een meting bij een opgegeven golflengte is een uitspraak waar u achter kunt staan.
• Blauw licht: beschrijf transmissie, niet gezondheid. Een Cochrane-review uit 2023 van 17 studies vond dat brillen met blauwlichtfilter waarschijnlijk geen verschil maken voor vermoeide ogen op korte termijn, en het Britse College of Optometrists raadt af om minder vermoeidheid, beter slapen of bescherming van de macula te beloven.
• Vergelijkingen: twee glazen die naast elkaar gemeten zijn, overtuigen meer, en eerlijker, dan een absolute claim over één glas.

Montagespanning controleren met een polariscoop

Een glas dat te strak in de rand zit, of rond de schroeven van een geboorde montage, heeft spanning die u bij gewoon licht niet ziet. Gepolariseerd licht maakt die zichtbaar. Leg op de LY-15 het gemonteerde glas op het onderste plateau, kijk door de bovenste polarisatiering en draai die zo nodig. Gekleurde lijnen die zich rond de bevestigingspunten verzamelen, laten zien waar de spanning zit. Het is een visuele controle: het instrument geeft geen spanningswaarde en geen goed/afgekeurd-oordeel, en het meet geen sterkte of transmissie.

Veelgemaakte fouten

• Een vuil glas meten, of met stof op het sensorvenster.
• Het glas scheef of uit het midden boven het venster houden.
• Metingen op gekleurde, verlopende of fotochrome glazen als exact behandelen.
• “UV400” noteren zonder golflengte en meetwaarde.
• Een demonstratie gebruiken als bewijs van een UV-classificatie.
• Een gezondheidsvoordeel beloven op basis van een blauwlichtmeting.
• De volgende fotochrome demonstratie starten voordat het glas is opgehelderd.
• Fotochrome glazen in een warme winkel laten zien zonder te zeggen dat ze buiten en in de auto anders reageren.

Zie Glazentesters om de drie testers naast elkaar te vergelijken.